تفاوت بین هاب، سوئیچ و روتر

تفاوت بین هاب و سوئیچ و روتر در یک کلمه خلاصه می شود، هوشمندی. هاب ها، سوئیچ ها و روترهای اترنت ، دستگاه هایی هستند که به شما امکانم اتصال یک یا چند رایانه به رایانه های دیگر، دستگاه های شبکه یا حتی شبکه های دیگر را می دهد. هر کدام دارای دو یا چند کانکتور است که به نام پورت هایی که شما کابل آنها را وصل می کنید، اتصال می دهد. من اغلب شاهد آن هستم که معنای اصطلاحات درست استفاده نمی شود، پس اجازه بدهید معنای درست هر کدام از آنها را ارائه دهیم.


هاب اترنت:

هاب اترنت ارزان تر، دارای هوشمندی کمتر و سادگی ساختار، نسبت بقیه است. هر داده ای که به پورت می رسد به دیگر دستگاه ها ارسال می شود. مثلا اگر پیام 1 برای کامپیوتر a وارد شود، این پیام به تمام پورت های دیگر ارسال می شود، بدون اینکه در نظر بگیرد کدام کامپیوتر a است.

 

و هنگامی که کامپیوتر a پاسخ میدهد، پاسخ آن نیز به سایر پورت ها در هاب می رود.

 

هر رایانه متصل به هاب هر چیزی را می بیند که هر رایانه روی هاب می بیند. رایانه ها حود تصمیم میگیرند که گیرنه پیام هستند و چه زمانی پیام باید به پیام توجه شود.

هاب اطلاعاتی را که در حال انتقال هستند را نادیده می گیرند. برای سال ها، هاب های ساده راه های سریع و آسان برای اتصال کامپیوترها در شبکه های کوچک بوده است.

 

 

سوئیچ ها:

یک سوئیچ اساس آنچه که هاب انجام می دهد، اما کارآمدتر است. با توجه به ترافیک که در آن می آید، می تواند آدرس های مجزا را تشخیص دهد.

در ابتدا سوئیچ هیچ چیز نمی داند و به سادگی پیام های ورودی را به تمام پورت های ورودی را به تمام پورت ها می فرستد:

در زمان پذیرش پیام اول، سوئیچ متوجه می شود که کدام دستگاه پیام را ارسال کرده است. بنابراین زمانی که دستگاه a به پیام پاسخ می دهد، سوئیچ  این پیام فقط به یک اتصال ارسال می کند.

 

علاوه بر پاسخ دادن از طریق فرستنده، سوئیچ چیز دیگری نیز یاد گرفته است، در حا حاضر می داند که در آن اتصال دستگاه a قرار دارد. این بدان معناست که پیام های بعدی برای دستگاه a فقط باید به آن پورت استفاده شود:

 

سوئیچ ها موقعیت دستگاه هایی که معمولا وصل هستند را یاد میگیرند. در نتیجه حجم بیشتر ترافیک به پورت هایی که نیاز است تعلق میگیرد به جای اینکه به همه پورت ها بپردازد.

روترها:

روترها هوشمندترین و پیچیده ترین دسته هستند. روترها در تمام اشکال و اندازه ها، از روترهای کوچک و چهارپورت گرفته تا روترهای بزرگ و قوی صنعتی که به تنهایی قادر به اتصال به اینترنت هستند.

یک راه ساده برای فکر کردن به یک روتر به عنوان یک رایانه است که می تواند برنامه ریزی شده برای درک، احتمال دستکاری و مسیر داده هایی را که از آن خواسته شده است به کار گیرند. امروزه بسیاری از روترها، در واقع، رایانه های کوپکی هستند که برای مسیر یابی ترافیک شبکه اختصاص داده شده اند.

تا آنجایی که به مسیریابی ساده ترافیک مربوط می شود، روتر دقیقا مثل یک سوئیچ عمل می کند، مکان های رایانه ها را در ارتباطات خود و مسیریابی ترافیک را  تنها به رایانه ها یاد می دهد.

روترهای مورد استفاده حداقل دو مورد اضافی و مهم را انجام می دهند.

DHCP پروتکل پیکربندی میزبان پویا. این روش آدرس IP های پویاست. یک دستگاه درخواست آدرس   IP به آن از بالا دست اختصاص داده شود و سرور DHCP با یک آدرس IP می دهد. یک روتر متصل یه اینترنت ارائه شده توسط ISP معمولا از سرور ISP شما یک آدرس IP درخواست می کند. این آدرس IP شما در اینترنت خواهد بود. از سوی دیگر، رایانه های محلی از روتر برای یک آدرس IP درخواست می کنند و آدرس ها برای شبکه محلی شما تخصیص داده می شوند.

 

 

NAT _ Network Address Translation : مسیری است که روتر آدرس IP های بسته هایی را که از مرز شبکه اینترنت به شبکه محلی عبور می کند، ترجمه می کند. هنگامی که رایانه a یک بسته را ارسال می کند، آدرس IP آن به عنوان مثال 192.168.1.2 است. هنگامی که روتر آن را به اینترنت انتقال می دهد، آن آدرس IP  محلی را با آدرس  IP اینترنت اختصاص داده شده توسط ISP جایگزین می کند. همچنین مسیر را دنبال می کند، به طوری که اگر یک پاسخ در اینترنت جابجا شود، روتر می داند که باید تبدیل را انجام دهد، آدرس IP  اینترنت را با آدرس IP محلی برای دستگاه a را جایگزین کند و سپس آن بسته را به دستگاه a ارسال کند.

یک اثر جانبی از NAT این است که دستگاه ها در اینترنت نمی توانند ارتباط برقرار کردن با دستگاه های محلی را آغاز کنند، آنها تنها می توانند به ارتباط آغاز شده توسط دستگاه های محلی پاسخ دهند. روترها همچنین به عنوان یک فایروال در شبکه ایفای نقش می کنند.

  

 

این بدان معناست که نرم افزارهای مخرب که می خواهند با تلاش برای اتصال به کامپیوتر شما به طور مستقل در شبکه گسترش پیدا کنند، امکان این کار را نداشته باشند.

همه روترها شمل نوعی رابط کاربری برای تنظیم نحوه تعامل روتر با ترافیک هستند. روترهای بزرگتر شامل منابع یک زبان برنامه نویسی کامل هستند که برای توصیف نحوه عملکرد آنها و نیز توانایی برقراری ارتباط با دیگر روترها برای توصیف یا تعیین بهترین راه برای دریافت ترافیک شبکه از نقطه a به نقطه  b استفاده می شوند.  

به اشتراک گذاری :