اینترنت اشیا چیست؟


اینترنت اشیا به میلیاردها دستگاه فیزیکی در سراسر جهان اشاره دارد که به اینترنت متصل هستند و داده ها را جمع آوری و به اشتراک می گذارند.با استفاده از پردازنده های ارزان قیمت و شبکه های بی سیم، از یک قرص تا یک هواپیما را می توان به اینترنت اشیا متصل کرد.این امر سطح دیجیتالی دستگاه هایی که به اصطلاح گنگ هستند را پدید می آورد به طوری که بدون نیاز به انسان، ارتباط برقرار می کنند و جهان های فیزیکی و دیجیتال را ادغام می کنند.

چه مثال هایی برای دستگاه های اینترنت اشیا وجود دارد؟

تقریبا هر جسم فیزیکی ای را می توان به دستگاه اینترنت اشیا تبدیل کرد اگر بتوان آن را به اینترنت متصل کرد و به همین ترتیب کنترل کرد.

چراغ قوه ای را که بتوان با یک برنامه گوشی هوشمند روشن کرد، یک دستگاه اینترنت اشیا است همچنین یک سنسور حرکتی یا سیستم گرمایش یا چراغ های در دفترکار شما نیزمی توانند دستگاه اینترنت اشیا باشند.دستگاه های اینترنت میتوانند یک بازی برای کودکان باشند یا حتی یک کامیون بدون راننده یا حتی یک یک جت فضا پیمای پر از سنسور کف با کنترل و افزایش سنسورها می توان  بهره وری آن را افزایش داد. در مقیاس بزرگتر می توان به پروژه شهرهای هوشمند اشاره کرد که کل مناطق از سنسورها پر می کنند تا به ما در درک و کنترل محیط کمک کنند.

اصطلاح اینترنت اشیا عمدتا برای دستگاه هایی مورد استفاه قرار می گیرد که به طور معمول امکان اتصال به اینترنت را ندارند و می توانند به طور مستقل از انسان با شبکه ارتباط برقرار کنند. به همین دلیل رایانه و گوشی هوشمند به عنوان اینترنت اشیا شناخته نمی شوند با اینکه گوشی های هوشمند پر از سنسور هستند.با این حال، یک ساعت هوشمند یا مچ بند سلامت یا سایر دستگاه های پوشیدنی، یک دستگاه اینترنت اشیا هستند.

تاریخچه اینترنت اشیا چگونه است؟

ایده اضافه کردن سنسور و هوش به اشیا در طول ده های 1980 و 1990 مورد بحث قرار گرفت. جدا از برخی اقدامات اولیه، سرعت کند رشد این فناوری به دلیل آماده نبودن سایر فناوری های مرتبط بود. 

دستگاهایی نیاز بود تا میلیارد ها سنسور در خوی جای دهند، ارزان و کم مصرف باشند. ساخت برچسب های RFID ، چیپ های کم قدرتی که می توانند بدون نیاز به انسان ارتباط برقرار کنند، همچنین دسترسی به اینترنت پهن باند و شبکه های سلولی و بی سیم، این نیاز را تا حدود زیادی برآورده کرد. تصویب IPv6 برای تامین آدری آی پی های کافی برای دستگاه ها، گامی ضروری برای گسترش اینترنت اشیا بود. کوین اشتون در سال 1999 برای اولین بار از اصطلاح اینترنت اشیا استفاده کرد هر چند حداقل ده سال طول کشید تا انسان به چنین چشم اندازی رسید.



اشتون در گفتگو با ZDnet اینترنت اشیا را اینگونه توصیف کرده است: اینترنت اشیا همبستگی فرهنگ انسان _ چیزهای ما، با ارتباط متقابل سیستم اطلاعات دیجیتال ما_اینترنت را ادغام می کند.

اصافه کردن برچسب RFID به قطعات تجهیزات گران قیمت برای ردیابی مکان آنها، یکی از اولین برنامه های اینترنت اشیا بود.اما از آن زمان هزینه اضافه کردن قطعات و اتصال اینترنت اشیا رو به کاهش است و کارشناسان پیش بینی می کنند این قابلیت اساسی تا ده سنت هم می رسد و همه چیز را به اینترنت وصل می کند.

اینترنت اشیا در ابتدا توسط کسب و کارها و کارخانه مورد توجه بود و برنامه ها به نام ماشین به ماشین شناخته می شدند اما امروزه تاکید بر پر کردن خانه ها و دفاتر ما با دستگاه های هوشمند است طوری که هرکس قادر به استفاده از آن ها باشد.

پیشنهادات اولیه برای استفاده از اینترنت اشیا عبارت بودند از: وبلاگ نویس( اشیائی که وبلاگ ها و اطلاعات خود را در اینترنت ثبت می کنند.)، محاسبات رایج، محاسبات نامرئی و محاسبات فراگیر.


اینترنت اشیا چقدر گسترده است؟

گسترده است و در حال گسترش است.تحلیل گران گاتنر محاسبه کرده اند که 8.4 میلیارد دستگاه اینترنت اشیا در سال 2017 در حال استفاده است که نسبت به سال 2016 حدود 31 درصد رشد داشته است و تا سال 2020 به 20.4 میلیارد خواهد رسید.هزینه خدمات و سرویس های اینترنت اشیا در سال 2017 دو میلیارد دلار برآورد شده است و بیشترین استفاده در چین و آمریکای شمالی و اروپای غربی بوده است. 

از 8.4 میلیارد، بیش از نیمی از دستگاه های مصرفی تلویزیون های هوشمند و بلندگوهای هوشمند هستند. طبق گفته گارتنر، دستگاه های اینترنت اشیائی که بیشترین استفاده را دارند، دستگاه های الکتریکی هوشمند و دوربین های امنیتی تجاری هستند.

گروهی دیگر از تحلیل گران IDC ، هزینه جهانی اینترنت اشیا در سال 2018 را 772.5 میلیارد دلار تخمین زده اند که نسبت به سال 2017 با رقم 674، 15 درصد رشد خواهد داشت. این گروه پیش بینی می کند که در سال 2020 این رقم به یک تریلیون دلار خواهد رسید و در سال 2021 تا 1.1 تریلیون دلار می رسد.

اینترنت اشیا چه مزیتی برای کسب و کارها دارد؟

اینترنت اشیا در کسب و کارها که به اینترنت اشیا صنعتی شناخته می شود نیاز به داشتن داده های مناسب نسبت به محصولات و همچنین دسترسی به سیستم های داخلی و توانایی تغییر دارد.

تولید کنندگان سنسورهایی را به محصولات خود اضافه می کنند تا بتوانند داده های مربوط به نحوه عملکرد آنها را دریافت و ثبت کنند. این داده ها باعث می شود تا شرکت ها در صورت اختلال در قطعه، پیش از آسیب رساندن به کل محصول، آن را تعویض کنند. شرکت ها همچنین می توانند از داده های تولید شده توسط سنسورها استفاده کنند تا سیستم هایشان و زنجیره های عرضه خود را کارآمدتر کنند، زیرا اطلاعات دقیقی نسبت به کارکرد قطعه در اختیار آنها قرار می گیرد.

با جمع آوری و تجزیه و تحلیل اطلاعات جامع و در زمان واقعی، سیستم هایی تولید می کنند که پاسخ گوتر باشند.

استفاده از اینترنت اشیا توسط شرکت ها را می توان به دو بخش تقسیم کرد: صنایع خاص مانند سنسور های یک کارخانه تولیدی و یا دستگاه های موقعیت یاب دستگاه های بهداشتی، دستگاه های IoT که می توانند در همه صانیع مثل تهویه مطبوع هوشمند یا سیستم های امنیتی استفاده شوند.

گارتنر پیش بینی می کند دستگاه های خاص صنعتی به 4.4 میلیارد برسد، در حالی که دستگاه های عمودی ویژه به 3.2 میلیارد خواهد رسید. مصرف کنندگان دستگاه های بیشتری خریداری می کنند و کسب و کارها هزینه بیشتری خواهند کرد. تحلیل گران اعلام کرده اند در حالی که مصرف کنندگان 724 میلیرد دلار برای اینترنت اشیا هزینه کرده اند، کسب و کارها 924 میلیارد دلار برای این فناور هزینه کرده اید. تا سال 2020 هزینه کسب و کارهخا و مصرف کنندگان برای تهیه سخت افزار های اینترنت اشیا به 3 تریلیون دلار خواهد رسید.

تحلیل گران  IDC پیش بینی می کنند سه صنعت در سال 2018 بیشترین هزینه را در فناوری اینترنت اشیا انجام خواهد داد : تولید ، حمل و نقل ، آب و برق . 

منبع:

https://www.zdnet.com/article/what-is-the-internet-of-things-everything-you-need-to-know-about-the-iot-right-now/

به اشتراک گذاری :